Zeineb, hoe kreeg je het idee om stage te lopen aan Harvard? 

‘In het laatste jaar van mijn master Neurowetenschappen aan de UvA wilde ik een stage lopen die uniek was. Om te groeien is het als wetenschapper belangrijk dat je in een omgeving werkt waar je geïnspireerd wordt. En wat is daarvoor een betere plek dan Harvard? Bovendien deden ze daar destijds op een unieke manier onderzoek naar slaap, namelijk op moleculair niveau. Dat leek mij heel bijzonder.’ 

En hoe kom je op Harvard terecht? 

‘Ik heb gewoon gemaild! Ik heb het hoofd van dat specifieke onderzoek een mail gestuurd en gevraagd of ik daar stage mocht lopen. Ze reageerde met: “Kom maar!” Toen moest ik het verder gaan regelen.’ 

Zeineb kreeg van een docent het advies om een aanvraag te doen bij het UvA Fonds. Haar dossier belandde bij Frédérique Moesbergen. Hoewel Frédérique zelf nooit heeft gestudeerd, had ze een warme band met de UvA door haar echtgenoot en UvA-alumnus Rob Moesbergen. 

Na de dood van haar man in 2009 besloot Frédérique dat ze iets wilde betekenen voor een UvA-student. Ze nam contact op met het fonds en vroeg een aantal dossiers op van studenten. Ze werd geraakt door het verhaal van Zeineb, die na haar geboorte met haar ouders van Irak naar Nederland was gevlucht en het, ondanks haar achterstand, ver had geschopt aan de universiteit. Bovendien waren we allebei opgegroeid in Beverwijk, dat schept een band. Ze besloot een afspraak te maken met Zeineb. 

Hoe was jullie eerste ontmoeting? 

Frédérique: ‘Dat was op het station in Leiden. Ik haalde Zeineb op en nam haar mee naar mijn huis. Daar hebben we kennis gemaakt en heb ik haar, via een portret, voorgesteld aan mijn man. Ik zei: "Dit is Rob, en hij heeft ook geknokt voor alle stappen die hij heeft gezet in de maatschappij.” Ik sloot Zeineb direct in mijn hart.’ 

Zeineb: ‘Onze ontmoeting was heel bijzonder. Ik kon Frédérique leren kennen en meer vertellen over mijn achtergrond en mijn plannen. Ik vond het heel bijzonder dat Frédérique het mij gunde.’ 

Hun vriendschap ontwikkelt zich vervolgens wanneer Zeineb in Boston woont. Zij vindt het belangrijk om Frédérique op de hoogte te houden over hoe het met haar gaat en begint haar te mailen. Al snel hebben ze regelmatig mailcontact en tijdens de kerst, wanneer ze allebei alleen zijn, sturen ze elkaar de hele dag mails. Frédérique: ‘We hebben elkaar die kerstdag “doorgemaild”.’ Hier vinden ze veel steun bij elkaar.  

Zeineb: ‘In de periode dat ik in Boston woonde ging mijn familie op bezoek bij Frédérique. En dat voelde als vanzelfsprekend, want deze vrouw hoort gewoon bij ons! Frédérique heeft sindsdien ook een goede relatie met mijn moeder opgebouwd en mijn zusjes zijn ook dol op haar’. Frederique brengt heel veel wijsheid en vreugde in mijn leven. Ze zegt altijd: “blijven lachen meisje”. Zij laat mij de luchtigheid zien van dingen.’ 

En hoe is jullie vriendschap nu? 

Zeineb: ‘We hebben veel contact. We appen veel en vaak hele lange berichten. Soms hebben we periodes waarin we elkaar wat minder spreken, maar dan plannen we weer een afspraak en blijf ik bij Frédérique slapen. We praten dan de hele avond en bij het ontbijt de volgende ochtend. Het voelt heel vertrouwd en fijn.’ 

Frédérique: ‘Zeineb voelt als mijn derde dochter.’ 

Zeineb, hoe was het voor jou om de beurs van Frédérique te ontvangen? 

‘Het gaf mij heel veel kracht om te weten dat er iemand was die in mij geloofde. En dat het een vrouw was, gaf mij éxtra kracht. Dat zij mij dit heeft gegund, zal ik nooit als vanzelfsprekend zien.’ 

Frédérique, wat is de boodschap aan mensen die overwegen om ook te schenken? 

‘Je kunt zó gelukkig worden van schenken. En het geeft zoveel dankbaarheid dat je iemand anders in moeilijke omstandigheden omhoog kunt trekken.’ 

En wat is jouw advies aan studenten die een aanvraag willen doen, Zeineb? 

‘Als je een droom hebt, moet je gewoon een aanvraag doen. Je weet nooit wat er op je pad komt. Het kan een bepaald bedrag zijn dat je wordt gegund, maar wat ik eruit heb gehaald is iets dat niet uit te drukken is in welk bedrag dan ook. Kortom: gewoon doen. Ik gun iedereen een Frédérique in z’n leven.’