Maston groeide op in de Verenigde Staten en studeerde plantkunde aan Oregon State University. ‘Daar onderzocht ik schimmels die samenleven met de wortels van zeegras. Inmiddels zit ik in het tweede jaar van mijn master aan de Universiteit van Amsterdam en onderzoek ik het leven onder water: van micro-organismen en plankton tot zeegrasvelden.’ 

Zijn nieuwe onderzoeksproject brengt twee grote interesses samen. ‘In dit project komen mijn twee grootste interesses samen: de ecologie van zeegras en Griekenland.’

Zeegrasvelden vormen een leefgebied voor allerlei zeedieren en slaan koolstof op. Daarmee zijn ze belangrijk voor zowel de biodiversiteit als het klimaat. Maar in de Middellandse Zee verandert er veel. Maston legt uit: ‘Door de opening van het Suezkanaal in 1869 ontstond een route waarlangs uitheemse zeegrassen en verschillende plantenetende vissoorten vanuit de Rode Zee en de Indische Oceaan de Middellandse Zee konden bereiken. Veel van deze soorten hebben zich er gevestigd en verspreiden zich verder. Door klimaatverandering en de opwarming van het water worden de omstandigheden in de Middellandse Zee bovendien gunstiger voor sommige tropische soorten. Dat kan deze ecologische veranderingen versnellen.’ 

Hoe beïnvloedt begrazing de groei van zeegras? 

Rond Kreta gaat Maston zeegrasvelden vergelijken met inheemse soorten, uitheemse soorten en een combinatie van beide. Welke planteneters leven er? Welke soorten zeegras eten verschillende vissen het liefst? En welke invloed heeft die begrazing op de groei van zeegras, de concurrentie tussen soorten en de opslag van koolstof? ‘Door te onderzoeken welke planteneters er leven en wat ze het liefst eten, en dat te koppelen aan de groei en het functioneren van zeegrasvelden, kunnen we beter begrijpen wat deze veranderingen voor de zeegrasvelden betekenen.’ 

De aanpak 

Maston onderzoekt deze vragen in drie stappen. Eerst observeert hij vissen in verschillende zeegrasvelden en legt hij vast welke plantenetende soorten er voorkomen. ‘Vervolgens gebruik ik onderwatercamera’s om te filmen welke soorten zeegras de vissen eten wanneer ze in een voedselkeuze-experiment meerdere opties krijgen aangeboden. Zo onderzoek ik ook hoe hun voedselvoorkeuren per vissoort verschillen. Tot slot volg ik de groei van zeegras binnen en buiten afgeschermde stukken waar planteneters niet bij kunnen. Daarmee onderzoek ik hoe begrazing de plantengroei, de koolstofopslag in de zeebodem en de uitbreiding van uitheemse soorten in de Middellandse Zee beïnvloedt.’ 

Om een onderzoeksidee uit te voeren op een Grieks eiland, zijn ook financiële middelen nodig. Maston werkt naast zijn studie bij Albert Heijn, maar kan de kosten voor de reis, het verblijf en zijn levensonderhoud niet zelf dragen. De financiële steun maakt het verschil. 

‘Deze prijs maakt het project mogelijk en stelt me in staat dit onderzoek binnen mijn master uit te voeren.’ Op Kreta kan hij de wisselwerking tussen vissen en zeegras rechtstreeks in hun natuurlijke omgeving bestuderen. 

Het project versterkt ook de samenwerking en kennisuitwisseling tussen de UvA en het Hellenic Centre for Marine Research. Maston voegt toe: ‘Met dit onderzoek hoop ik bij te dragen aan het begrijpen en beschermen van zeegrasvelden, zowel in Griekenland als daarbuiten.’  
Volg Maston op zijn persoonlijke website (https://scmaston.wixsite.com/sean-maston ), waar hij in zijn blog verslag zal doen van het onderzoeksproces, het veldwerk en de resultaten van dit project.  

Over het Volkert van der Willigen Fonds 

Het Volkert van der Willigen Fonds, ondergebracht bij het UvA Fonds, verstrekt jaarlijks twee beurzen voor wetenschappelijk onderzoek in natuurkunde/astrodeeltjesfysica en biologie/ecologie. 

 
Meer weten of aanvragen? 

Meer weten over het Volkert van der Willigen Fonds of hoe u kunt bijdragen? Neem contact op met Juliette Nieuwland via j.m.m.nieuwland@uva.nl of telefonisch via 06 29064648.  

Wil je weten hoe je een aanvraag kunt doen, mail dan naar: subsidieaanvragen-AUF@uva.nl